Steun ons en help Nederland vooruit

zondag 14 februari 2010

Wethouder is een fantastische hondenbaan

Slechts enkele maanden in functie… en weg was wethouder Helma Ketelaar (PvdA). “Ketelaar, die tussentijds wethouder Ben Hammer (PvdA) opvolgde, heeft de “eenzaamheid” van de functie onderschat.” Zo reageerde dagblad De Gooi- en Eemlander. Of was het een gevolg van het dualisme? Of een PvdA-probleem? Voor De Gooi- en Eemlander aanleiding om de stelling “Wethouder is een hondenbaan” te poneren. Gevolg: een volle pagina met reacties (2 mei jl.). Onderstaand de bijdrage van Barend Smit (D66) aan dit debat: “Wethouder is een fantastische hondenbaan”.

Wethouder is een fantastische hondenbaan

De wethouder is de belangrijkste speler in het dagelijks bestuur van een gemeente. Daardoor brengt het wethouderschap een zeker gezag mee. De woorden en meningen die wethouders uitspreken, worden door hun omgeving serieus genomen. Wat wethouders ook doen: zij moeten hun gedrag altijd combineren met een doordacht optreden. Altijd alert zijn: 24 uur per dag, zeven dagen per week. Daar zit ‘m de kneep! Het zijn immers net mensen.

 

Zoveel mensen, zoveel stijlen

Er zijn politieke wethouders met veel ideeën. Zij proberen hun ideeën linksom of rechtsom door te drukken Er zijn wethouders, die als superambtenaar fungeren. Zij ontlenen hun ideeën vooral aan ambtenaren en ambtelijke nota’s.

Er zijn wethouders die gewoon doen wat raadsleden zeggen en er zijn ambassadeurs, die in de gaten houden wat er buiten het raadhuis gedacht wordt. Dan zijn er ook nog meelifters. De bekende procedure-‘neukers’: voorspelbaar en onzichtbaar.

Allemaal mensen.

 

Zoveel stijlen, zoveel schaakborden

De politieke wethouder is uiteraard dé onderhandelaar, de schaker bij uitstek. Maar… alle wethouders moeten ‘schaken’. Dat vereist het politieke spel. Op vele schaakborden.

Een wethouder is onlosmakelijk verbonden met zijn of haar politieke achterban. Ook al is er sprake van dualisme. Hebben (of houden) de wethouders voldoende ‘nestgeur’ om de belangen van hun fractie blijvend te verdedigen? Weten ze die belangen harmonieus te verbinden met de belangen van de burgers? Gaat de wethouder in het College van B & W op zoek naar een compromis of polariseert hij? Blijft de wethouder vasthouden aan zijn eigen mening of heeft hij te veel ‘klappen’ gekregen van de ambtelijke molens?

Of een wethouder zijn gezag kwijt raakt, is afhankelijk van zijn mens-zijn, dossierkennis, doordacht optreden, geloofwaardigheid en het behoud van de nestgeur.

Knoppen draaien

De democratie – dus de samenleving – stelt wethouders in staat om aan de knoppen te draaien. Dat is fantastisch! ‘Knoppen’ om de armoede te bestrijden, om de daklozen te huisvesten, de veiligheid van de burger te garanderen, de fietser vrij baan te geven, de dorpsfanfare te laten marcheren, het cultureel erfgoed te behouden, jongeren te huisvesten, goed onderwijs te faciliteren, werkloosheid tegen te gaan, enz.

Wie mag dat vandaag-de-dag?

Wie kan dat vandaag-de-dag?

Slimme mensen, die de ‘eenzaamheid’ aan de top kunnen verdragen, die de juiste werkroutes zoeken en vinden, die de belangen van de burger weten te verenigen met het algemeen belang, die collegiaal besturen en voortdurend alert zijn: dat zijn wethouders.

Dat wethouders vallen, heeft niet veel te maken met het dualisme.

Er is nauwelijks sprake van dualisme.

Wie niet menselijk slim is, moet vertrekken. Ook dat is democratie.

Aan de knoppen draaien. Bouwen aan de toekomst.

Wethouder is een fantastische hondenbaan.

Barend Smit, fractievoorzitter D66 

oud-wethouder cultuur, monumentenzorg, bouw- en woningtoezicht, sociale zaken, welzijn, personeel en organisatie.